Digitale voetafdruk

Tegenwoordig delen we alles op internet. Met wie we zijn, waar we zijn, hoe we ons voelen, wat we gedaan hebben. Social media sites maken het steeds meer en makkelijker mogelijk om je leven te digitaliseren. Naast het delen van info en leuke dingen bouw je ook een leuke herinneringen pagina op.  Net als dit blog. Een soort van digitaal interactief -overal beschikbaar- dagboek met beeld en geluid.  Echt helemaal super! Het hoort inmiddels zo bij ons leven dat veel posts er op gaan zonder dat we echt kritisch nadenken of het waarde heeft of misschien zelfs gevolgen kan hebben in de toekomst. Bij de geboorte van onze dochter hebben mijn prins en ik goed nagedacht over het social media beleid voor de kleine spruit. Wij kiezen zelf bewust ervoor dat dingen op internet te vinden zijn. We plaatsen niet alles, dat vinden we zelf niet nodig.  We willen graag dat de kleine dame dit ook zelf kan bepalen. Ik vind het zelf ook niet relaxt als er lukraak foto’s of teksten van of over mij op het wereld wijde web worden gezet zonder mijn medeweten. Laten we dit dan ook niet doen bij onze kleine meid.

We besluiten dat er niks van haar op social media hoeft te komen. Dan is dat tenminste duidelijk. Moeilijk is het, vooral in het begin, wat ben ik trots! Ik wil mijn mooie meisje aan de hele wereld laten zien. Toch weet ik me in te houden. En uiteraard zoek ook ik de grenzen op. Onherkenbaar in beeld wordt de gouden standaard. De trotsheid is er niet minder door! ‘Geluk is mooier als je het kunt delen’ wordt vaak gezegd. Gelukkig zijn er andere manieren om met onze dochter te pronken. Mensen om ons heen hebben begrip voor onze keuze en respecteren het. Gelukkig maar! want we hebben zelf weinig invloed op wat anderen posten en mensen vragen iets van internet te halen is niet altijd makkelijk.

Met deze blog wil ik je niet veroordelen als je een andere keuze maakt. Ik hoop alleen dat je erover na hebt gedacht. Onze kinderen groeien nu op in een ander tijdperk dan het onze. Wees je daar bewust van en volg je gevoel, dan komt de rest wel goed.

Als je toch dingen digitaal wilt opslaan maar niet via social media wilt delen.
Top 3 van Tips die ik ben tegen gekomen:

1. Koop de app ‘ Day one’  dit is een app waarop je (voor jezelf) een timeline kan aanleggen. Je kunt foto’s en tekst posten. Heel handig omdat het op je telefoon staat, je kunt dus elk memorabel moment posten. En het allerleukste van de app is, je kunt je posts exporteren als PDF en er dus een hardcopy boekje van maken

2. Maak een email account aan voor je kindje, mail elke zoveel tijd leuke foto’s, quotes, filmpjes. Geef het wachtwoord op een later tijdstip (bv als hij/zij 16 jaar word) . Nadeel: Als zoon of dochterlief er geen waarde aan hecht heb je kans dat hij/zij in een paar klikken zijn hele mailbox leegt.

3. Gebruik opslagruimte op het web, bijvoorbeeld dropbox, maak daar een map aan met de mooiste foto’s en sla er ook je aantekeningen in op die je via te smartphone in je dropbox map kunt opslaan. Voordeel hiervan is dat je de link desgewenst kan delen met bijvoorbeeld de opa’s en oma’s.

Tips van de hele wereld

Welke moeder heeft er niet mee te maken? Goedbedoelde -ongevraagde- tips vanuit verwachte en onverwachte hoek. Begrijp me niet verkeerd, het is heel fijn om mensen om je heen te hebben die met je meedenken. Maar er zit ook een keerzijde aan. We hebben het allemaal vast wel eens meegemaakt. Er is iets met je kindje en je bent zelf nog niet helemaal uit wat je ermee aan moet. Je loopt er een beetje mee te tobben en gaat op onderzoek uit. Uiteindelijk vind je een oplossing die weloverwogen is en ook past bij het gevoel dat je hebt. Natuurlijk ben je onzeker, het moeder zijn is een groot avontuur van nieuwe dingen doen en vertrouwen krijgen in jezelf.

Luisteren naar je moederinstinct. Je weet wel, dat instinct waarvan je eigenlijk altijd hebt gedacht dat het een grote mythe was.

Vol goede moed ga je met je oplossing aan de slag. Helaas merk je al gauw dat een baby niet erg resultaatgericht te werk gaat. Het kost tijd. En dat is niet erg, want als moeder heb je engelen geduld bij je kleine kroost.  Gedurende het proces zijn er echter mensen die -soms per ongeluk- met een goedbedoeld advies komen. Of nog erger: een verhaal van hun eigen kind ‘ die het allemaal veel anders (lees beter/sneller/eerder/vroeger) deed’. Dit zijn de momenten waarop je als moeder sterk moet zijn. En dat is moeilijk. Vooral als je ook nog last hebt van slapeloze nachten en gierende hormonen.

Het ene oor in en het andere uit, is makkelijker gezegd dan gedaan. En met de verhalen van anderen in je hoofd raak je eigenlijk alleen maar gefrustreerd als het bij je kindje langer duurt dan zij hebben verteld.

Zo ook met onze lieve meid, hoewel ze nu bijna 4 maanden is komt ze ook s nachts nog elke 4 uur voor haar voeding. Om me heen hoor ik verhalen van kindjes die ALLANG doorslapen. Of ik hoor van mensen dat we haar ‘ verwennen’  door steeds te reageren als ze wakker is. Hierdoor begin je als ouder te twijfelen aan je werkprocedure. Zou het echt een gewenning voor haar zijn geworden? Moeten we haar gewoon laten huilen en valt ze dan misschien vanzelf weer in slaap?  Het wakker worden s nachts was voor mij eigenlijk geen probleem. Ik ben het zelf nu ook al maanden gewend. Toch begint het me steeds meer te frustreren en wordt het steeds zwaarder. Elke keer als ik wakker word baal ik als een stekker.

Opeens besef ik me dat ik me laat kisten door de verhalen en adviezen van anderen. Gelukkig lees ik op sites dat een baby van 4 maanden echt nog niet perse hoeft door te slapen! Een baby geeft zelf aan waar hij/zij behoefte aan heeft. Er zijn dus wel degelijk tegenargumenten en de waarheid ligt dus in het midden. In onze maatschappij heerst een sfeertje van dingen ‘moeten’. Door zulke dingen op te leggen maak je het leven voorspelbaarder en comfortabeler. Maar is het de bedoeling om de natuur in een bepaalde hoek ‘vast’ te zetten? Moet ik mijn kind met honger laten huilen omdat het voor mij comfortabeler zou zijn als ze leert doorslapen?

Ik besluit me niet meer zo gek te laten maken door wat anderen doen en zeggen, ik kijk naar mijn kleine meisje die elke dag het zonnetje in huis is. Ze doet het goed, zij geeft ons het belangrijkste advies als ze s ochtends breed lachend kreetjes slaakt in haar bedje. Ik moet alleen leren beter naar haar te luisteren. En elke dag gaat dat steeds een stuk beter.

Snoepen (zonder suiker)

Kinderen en snoep. Snoep is een soort van verboden vrucht. Niet alleen voor kinderen trouwens. Snoep en plezier. Bedenk eens iets anders wat zo onlosmakelijk verbonden is met elkaar. Veel volwassenen hebben een haat liefde verhouding met snoep, hoe breng je dit nu over op je kinderen op een goede manier? Een vriendin van mij vertelde ooit dat zij het voor elkaar heeft kunnen krijgen dat haar oudste dochter tot ongeveer haar tweede verjaardag nooit een snoepje gegeten had. Dit vergt discipline van jezelf als ouder maar ook van de omgeving. Op een gegeven moment kwam haar dochter ook op feestjes van andere kinderen en was het enorm moeilijk om haar snoepvrij te houden. Maar ernaar streven kan natuurlijk geen kwaad.

Zoals met alles is ‘te’ nooit goed. Tot een week geleden had ik bedacht dat onze dochter ook zo lang mogelijk geen snoep zou moeten krijgen. Totdat ik een blog las van een moeder die op verjaardagen juist die snoepvrije kinderen bijna vastgeplakt aan de tafel met lekkere dingetjes zag staan. Toen kwam ik tot het besef dat helemaal uitbannen ook geen optie is.  Het magische woord is ook hier ‘balans’.

Hetgeen me tegenstaat aan snoepen bij kinderen is het creeeren van de ‘suikerverslaving’.
Ja, suiker blijkt wel degelijk verslavend te kunnen werken.
(http://www.hpdetijd.nl/2013-09-18/makkelijke-vraag-moeilijk-antwoord-is-suiker-verslavend/)
Ok, ik hoor je denken: Daar komt zij weer aan met haar geitenwollensokken ideeen. Een mening moet je altijd beargumenteren. Gisteren is er toevallig een artikel verschenen van de Wereld Gezondheids Organisatie over de inname van suikers. Dat lees je hier:http://www.elsevier.nl/Buitenland/nieuws/2014/3/WHO-eet-maximaal-zes-theelepels-suiker-per-dag-1475466W/

En zo kan ik nog wel even doorgaan…

Toen ik vroeger klein was en veel bij de buren speelde was het ‘bakkie doen’ en bekend fenomeen. Als we thuis waren was het bakkie tijd rond 10 uur en in de middag om 15.00 uur. We gingen dan met z’n allen aan tafel zitten, kregen een appel of een ander stuk fruit (als we geluk hadden appel met kaneel in een bakje) en een beker drinken. Als we ons fruit ophadden kregen we iets lekkers. Tijdens het smullen werden we voorgelezen uit Pluk van de Petteflet, Jip en Janneke of een ander verhaal. Ik heb er altijd enorm van genoten en ben zeker van plan dit thuis ook in te voeren.

Er moet wel een soort van ‘snoep momentje’ komen want stiekem is het ook wel gezellig!

Graag wil ik er nog wel aan toevoegen dat mijn eigen stelregel 75/25 is. 75% gezond en 25% ‘ongezond’ is mijn uitgangspunt. Ik geloof namelijk dat dingen wel leuk moeten blijven en te streng voor jezelf zijn werkt alleen maar averechts. Als het maar een bewuste keuze is. Besef dat je zondigt voordat je het in je mond stopt, dan blijf je er bewust van en heb je altijd de keuze om het wel of niet te nemen.

Ok, zo min mogelijk suiker dus. Maar wat zijn dan de alternatieven?
Ik weet dat er mensen zijn die allergisch worden van al dat gezondheids gedoe en de discussies over gezond eten. Ik ga je dan ook niet proberen over te halen het op mijn manier te doen. Om het makkelijk te maken heb ik wat handige tips en leuke sites voor je bij elkaar verzameld. Wie weet zit er wat voor je bij. Heb je geen tijd om iets zelf te maken? Geen probleem! Makkelijke ‘snoepdingetjes’ zijn bijvoorbeeld rozijntjes, rijstwafels, soepstengels, een schaaltje gemengd fruit, wortel, tomaatjes, rauwe bloemkool, komkommer, een bakje kwark, yoghurt met fruit, popcorn (zelfgemaakt).

Als het een keer regenachtig is en je weet niks te doen, hijs je dan met samen met je kindje in een kookschort en maak in plaats van koekjes of cupcakes eens een van deze gezonde varianten. Het is dan wel handig als je de ingrediënten al in huis hebt, ze zijn niet overal verkrijgbaar dus houd daar dan rekening mee.

Suikervrije fruit gums maken
http://crisisrecepten.plazilla.com/zelf-snoep-zonder-suiker-maken)

Suikervrije pepernoten:
bron: http://suikerwijzer.nl/suikervrije-pepernoten-vegan-glutenvrij/

Homemade Chocolate Turtles
http://www.forkandbeans.com/2014/02/10/vegan-chocolate-turtles/
LET OP Maak dit met suikervrije chocolade van bijvoorbeeld Cavalier of Chokay. 
Of nog beter: Love Chock
http://www.lovechock.com/nl/de-chocolade.html

Snoepze!!

—————————————————————————————

Er zijn een hoop sites die je kunnen informeren over suiker en suikervrije producten, wil je er wat meer over weten?
Kijk dan eens op:
http://suikerwijzer.nl/
http://ikeetsuikervrij.nl/
http://voedzo.nl/
http://www.degezondemama.nl/

Blogs van anderen die iets over snoepen hebben geschreven en tips voor je kids:
http://www.degezondemama.nl/kinderen/gezond-suikervrij-eten-voor-kinderen-leidt-tot-eetbuien/
http://missnatural.nl/gezond-snoepen-kan-dat/
http://www.anababa.nl/gezondheid/eten-drinken/kind/gezonde-eetgewoonten/tips/snoepen
http://voedzo.nl/eigen-ervaring/de-suikervrije-snoepcollectie/

http://www.yunofoods.nl/producten/freakyfruits/

Schoonheid zit van binnen?

Als ouder wil je bepaalde waarden en normen meegeven aan je kroost. Zo hebben wij ook een ideaal beeld van hoe we het willen gaan doen. Op de een of andere manier heb ik het idee dat bepaalde normen en waarden bij een meisje meer ‘aandacht’ verdienen dan anderen.
Of dat ligt aan de huidige maatschappij die veel vraagt van het vrouwelijk geslacht durf ik niet te zeggen. Maar dat het een uitdaging is weet ik zeker.
‘Practise what you preach’. Dat is een tekst die vaak in mijn hoofd rondzingt. En ik heb zo’n vermoeden dat deze zin nog vaak terug gaat komen in mijn blogs.

Ik kan het allemaal mooi ‘zeggen’ maar de enige manier om echt geloofwaardig te zijn is door het zelf ook te ‘doen’.

Wat ik heel belangrijk vind is dat onze kleine meid opgroeit met een goed gevoel over zichzelf. Dat ze weet dat ze er mag wezen en dat innerlijke schoonheid belangrijker is dan je uiterlijk. Natuurlijk is het fijn als je er leuk uitziet maar het moet niet je hoofddoel zijn in je leven. Belangrijk is dat je lekker in je vel zit, een fijn mens bent om mee om te gaan en bovendien je gelukkig voelt met wie je bent en wat je doet. Dat je ‘in peace’ met je zelf bent en je zelfverzekerd en fluitend door het leven gaat.

Met dit alles in mijn hoofd loop ik al een aantal dagen met mijn ziel onder mijn arm.
Hoe ga ik verklaren dat ik in de afgelopen 3 weken 5 uur in een kapperszaak heb doorgebracht en voor 200 euro m’n haar heb laten behandelen?!
Als het uiterlijk niet zo belangrijk is, waarom moest ik dan perse van brunette weer naar blondine? Ik ga er dan nog verder over nadenken en besef dat ik elke dag een half uur bezig ben met make uppen. Ook zo’n ding. Ik hoor het haar al zeggen, ‘mama, als het uiterlijk niet zo belangrijk is waarom doe jij dat dan?’. Tja.

Normaliter zou ik mezelf verdedigen met argumenten uit boeken of andere wijsheden. Maar als ik dan ga lezen in sprookjes boeken is de prinses ook altijd knap en de heks altijd lelijk. De knappe prinses is altijd lief en aardig en de heks altijd gemeen. Dit is dus een associatie die je als kind al een soort van geïndoctrineerd krijgt. Het enige kinderboek wat ik tot nu toe heb kunnen vinden is ‘Het mooiste visje van de zee’ van Marcus Pfister. Dat visje is het mooiste visje maar ook heel ijdel en trots. Hierdoor heeft het visje geen enkele vriend. In het boekje besluit de vis zijn mooie schubben te delen met anderen, hij wordt hierdoor weliswaar ‘lelijker’ van maar zijn vriendjes ‘mooier’ en ineens vind iedereen hem aardiger. Dus eigenlijk moet hij eerst lelijker worden om leuk gevonden te worden. Dat is ook wel een aparte manier van doen. Maar goed misschien dat het ook anders werkt bij vissen. Geen idee.

De echte reden van mijn haren verf avontuur was dat ik mezelf een verslonste moeder vond. Zo een die geen tijd meer steekt in zichzelf en er als een sloeber bijloopt. Ik had heimwee naar het beeld van mezelf als vrouw (of eigenlijk meisje, maar ja het wordt ook tijd om te accepteren dat ik geen 16 meer ben). Ik had nooit van mezelf verwacht dat ik op dit punt zou aanbelanden. Ik was degene die riep na de geboorte van onze trots dat ik écht niet kon begrijpen dat moeders zo onzeker over zichzelf konden zijn. Ik hoor het mezelf nog zeggen…. Je hebt als vrouw immers een wondertje op de wereld gezet, hoe kan je dan ooit nog aan jezelf twijfelen?

Eerlijk is eerlijk, een zwangerschap gaat je niet in de koude kleren zitten. En inderdaad het is gewoon écht waar, alles gaat hangen en ziet er ineens anders uit. Zo moet ik na het stoppen van de borstvoeding enorm wennen aan mijn nieuwe mama-borsten. Geen gevulde zwanger borsten meer en ook geen op-klappen-staande-stuwende-borstvoedings borsten meer.
Zachte mama borsten, help-waar-is-de-volume-heen-borsten zijn nu realiteit. En die kont die (eindelijk) met de 18,5 kg tijdens de zwangerschap verscheen is ook als sneeuw voor de zon verdwenen…Dan die buik, een pigment streep vanaf de navel naar beneden, en dan nog aan de zijkant wat striae. Ik kan toch echt wel zien waar de zwangerschap schade heeft aangericht. En ja natúúrlijk heb ik er iets moois voor terug gekregen. Maar op momenten wil je ook gewoon weer even sexy en aantrekkelijk zijn als je jezelf in de spiegel bekijkt. En natuurlijk weet je dat ook je vriend weer even moet wennen aan dit nieuwe lijf. Ookal zegt-ie dat hij je nog steeds mooi vind! Toch wordt je daar óók wat onzeker van.

Ik wil me niet alleen moeder voelen,
ik wil me ook vrouw voelen!

Tja, innerlijke schoonheid ís uiteindelijk het belangrijkste maar is eigenlijk inherent aan je uiterlijke zelfbeeld. En met dat in het achterhoofd denk ik dat je als mens best weleens mag klagen over je uiterlijk, je best tijd en geld eraan mag besteden om er leuk uit te zien. En dat je dus ook anderen best vaker complimentjes mag geven als je vind dat die persoon er goed uitziet! Om vervolgens trots op jezelf te zijn en te genieten van hoe je eruit ziet. Uiteindelijk is er toch weinig te doen aan je uiterlijk en maak je het jezelf makkelijk als je het aan het einde van de dag gewoon kunt accepteren.

Wees je bewust van wat je te bieden hebt behalve het plaatje aan de buitenkant. Wees niet bang om iets te verliezen. Je mag best eens je mooie schubben mag weggeven aan anderen om hun leven op te vrolijken. Maar je mag ze ook weleens aannemen van anderen en er zelf mee ‘shinen’. Oordeel niet gelijk over mensen die je tegenkomt en sluit ze niet buiten. Ook al is het een lelijke gemene heks, wie weet wat daar uit voort kan komen! We weten het allemaal: Shrek bleek ook een ontzettende lieverd te zijn.

Je bent en kunt niet perfect zijn, en dat moet dus ook nooit je streven zijn. Dát is de laatste toevoeging die ik aan m’n dochter wil meegeven. Af en toe zeuren mag best, en als je weer wat blijer wordt door jezelf eens te verwennen bij bijvoorbeeld de kapper, dan moet je dat lekker doen!

Elk mens heeft iets moois in zich, de kunst is alleen dit te ontdekken!
Niet alleen bij anderen maar ook bij jezelf!!!

Gelukkig is ons meisje pas 4 maanden en heb ik nog even de tijd om te oefenen…
Want ja… ik ben en blijf een vrouw….

I Dreamed a Dream….

Gouwe ouwe en nog steeds helemaal van nu (december 2009)

28 december 2009 om 10:56

Iedereen droomt weleens, meestal ‘s nachts en soms zelfs overdag, iedereen fantaseert weleens over hoe dingen zouden kunnen zijn en iedereen heeft momenten waarop hij/ zijn intens geniet. Volgens mij zijn deze dingen nauw met elkaar verweven.

fan•ta•sie de; v -sieën 1 (psych) het vermogen om met behulp van aanwezige voorstellingen nieuwe te vormen 2 verbeelding 3 product vd verbeelding; hersenschim
dro•men droomde, h gedroomd 1 een droom hebben 2 zich verbeelden 3 hopen op 4 suffen
droom de; m dromen; -pje 1 gedachten, beelden die in de slaap voor de geest komen 2 fantastische toekomstbeelden: iem uit de ~ helpen hem zijn vergissing laten inzien

Er bestaat niets mooiers dan je serieuze gedachtes even aan de kant te zetten en je gevoel in je hoofd omzetten tot mooie dromen. Dromen tijdens bijvoorbeeld mooie muziek, jezelf weg laten glijden naar een wereld waar je zelf alles in mag vullen. Jij bent de hoofdrolspeler in je eigen film. Ieder detail, iedere persoon en zelfs je eigen persoon wordt gecreëerd door je eigen fantasie. Meegaan in de sfeer van het nummer in je eigen verzonnen droomwereld. Even ontsnappen uit het hier en nu en op weg naar een plek waar je het liefst altijd was. Geen onzekerheden, geen zorgen, geen frustraties en geen things-to-do.

Ik denk dat dromen door veel mensen onderschat wordt, je hoort mensen praten over meditatie, yoga en zelfs running therapie. Dit is voor hen een manier om even tot zichzelf te komen. Maar wat is nou fijner dan aan niks denken en met je gedachten wegdromen naar een fantasiewereld? Dat is voor mij het échte genieten. Even terug naar je eigen basis, je eigen ik, misschien wel datgene wat men je ‘ziel’ noemt? Ineens besef ik dat het gevoel van genieten ontzettend waardevol is. Nu ik eenmaal weet hoe dat voelt lijkt het als een soort van drugs te werken. Ik wil steeds vaker en meer genieten. Hoe vaker ik droom hoe vaker ik dus kan genieten van simpele dingen die ik voel in mijn dromen. Op de een of andere manier lijkt dit zijn vruchten af te werpen in De Grote Boze Wereld. Ik heb een manier gevonden om te genieten zonder te fantaseren of dromen! In het dagelijkse leven betekend dit voor mij dat ik sneller mijn ‘verstand’ weet uit te schakelen en over kan gaan op de geniet-stand. Dat is toch geweldig! Ik heb mijn even-niet-piekeren knop weten te vinden en zodra die omgaat gaan alle blokkades uit de weg om er gewoon even van te kunnen genieten.

Gewoon alleen even genieten…wat heeft een mens nog meer nodig?

Op de een of andere manier is de Grote Boze Wereld veranderd, het is ineens een kleurrijke omgeving en zelfs de ‘sky’ voelt niet als de limit. Nu ik open sta voor alles wat het leven me te bieden heeft wordt ik keer op keer verrast door het leven, en door mezelf. Ik kom andere mensen tegen, ik voer andere gesprekken en ik doe andere dingen. Ik ben een ander mens, niet bewust, maar ik merk dit aan hoe ik me gedraag, in sommige dingen herken ik mezelf niet meer! Ik moet wennen aan de ‘verbeterde’ versie van mezelf. En ik geniet met volle teugen van het leven en van mezelf..

Iemand zei tegen me: Dromen is het beste wat een mens kan doen.

En het is waar…dromen in welke vorm dan ook verrijken mijn leven.

Én brengen mij op momenten dat ik het nodig heb terug naar mijn basis waardoor ik mezelf niet kwijtraak en daardoor ontzettend kan genieten in De Grote Boze Wereld..!

Ik zou zeggen…Sweet dreams…!

Tweedehands shoppen…

Toch zeker een keer per maand ga ik op zoek naar een rommelmarkt in de buurt. Ik vond het altijd al leuk om te zien wat mensen allemaal (denken te kunnen) verkopen. Met de komst van het kleine meisje is het alleen maar leuker geworden. Dat er veel geld verdiend wordt aan de verkoop van nieuwe kinderspullen wist ik allang. Ook dat er ongegeneerd veel geld word gevraagd (en uitgegeven!) voor kinderspeelgoed en kinderkleding. Dat kindjes enorm snel uit hun kleren en speelgoed gegroeid zijn is ook een feit. Ik vind het daarom enorm zonde om alles nieuw te kopen. Er is op de tweedehands markt nog veel verkrijgbaar wat nog prima een ronde meekan. Natuurlijk scheelt het in de portemonnee maar voor mij geeft het vooral voldoening om een stukje bewustwording en duurzaamheid na te streven.
Dat is nou zo ontzettend leuk aan een rommelmarkt. Er is veel te koop voor weinig en de spullen belanden niet zomaar op de vuilnishoop! En ik weet dat er soms nog een ‘ taboe’ op rust. Maar dat is in mijn ogen totaal niet nodig. Ikzelf vind ook regelmatig leuke kleding op de rommelmarkt. En als ik erop uit gekeken ben breng ik het naar de kringloopwinkel of ik verkoop het zelf weer. Niet alles is tweedehands te krijgen. Vind bijvoorbeeld maar eens goede broekjes in maat 74, die zijn bijna niet te vinden. Waarschijnlijk door het verslijten van de knieën door die kruipende wereldontdekkertjes….

Op ww.meukisleuk.nl staat een overzicht van alle rommelmarkten. Kijk voordat je gaat even naar het aantal kramen om teleurstelling te voorkomen. Ook is de prijs van de entree nogal verschillend. Laatst waren we in een overdekte rommelmarkt waar de entree prijs 4 euro per persoon was. Persoonlijk vind ik dat voor een entree veel geld maar het was een grote overdekte hal waardoor ik toch overtuigd was om te gaan. Was het een buiten markt geweest met 15 kramen dan had ik het er niet voor over gehad.

Als ik naar een rommelmarkt ga zorg ik altijd dat ik een budget met mezelf heb afgesproken. Ik zorg voor cash in m’n portemonnee en een rugzak op mijn rug. Dan heb je alle benodigde middelen en ben je klaar om te gaan! Natuurlijk moet je niet bij de eerste de beste kraam je gehele budget verkwanselen. Mijn tip is om goed onderzoek te doen. Elke rommelmarkt is namelijk anders, de kraampjes, het aanbod, de prijzen en de kwaliteit. Er zijn vaak veel kraampjes met kinderkleding en sommige daarvan maken gebruik van ‘ grabbelbakken’ waardoor alles door elkaar ligt en je door de bomen het bos niet meer ziet. Vaak schrikt dit af. Ik heb inmiddels een goede koop techniek ontwikkeld die je snel en effectief kunt inzetten bij het shoppen.
Mijn tips:

Tip 1: Bedenk eerst wat je nodig hebt, ben je op zoek naar shirtjes met korte mouwen, lange mouwen, vestjes, broekjes, rokjes etc etc
Tip 2: Kijk naar degene die achter de kraam, is het je type?

Tip 3: Zijn de kleertjes voor een jongetje of een meisje?

Tip 4: Hoe zijn de kleertjes gerangschikt, bijvoorbeeld op maat, of op type kleding (broekjes bij broekjes, shirtjes bij shirtjes etc) of ligt alles op een grote hoop? Als je dit weet vergemakkelijkt dit je zoektocht.

Tip 5: Pak een shirtje op en kijk naar de maat. Is de kindje waarvan de kleding is in hetzelfde seizoen als jouw kindje geboren? Is het antwoord ja: kijk dan verder, is het antwoord nee: helaas, hier zul je niks vinden! LET OP: sommige merken vallen groter dan anderen, neem desnoods een kledingstuk mee van huis waarvan je weet dat het de juiste maat is.

Tip 6: Kijk goed naar de kwaliteit van de kleding. Zijn de elastieken in de broekband nog soepel, hoe zit de kraag van het shirtje eruit, is de kleding erg verwassen. Over het algemeen heb je dit gauw gezien. Als het niet voldoet aan je wensen, zoek dan niet verder, alle kleding is waarschijnlijk in dezelfde staat.

Tip 7: Als alles klopt, zoek dan de leukste dingen uit. Spreek een leuk prijsje af. (betaal vooral niet meer dan 2 euro per kledingstuk m.u.v. jassen) En wees blij! Je hebt niet alleen leuke betaalbare kleertjes gescoord, je hebt ook het milieu een kleine dienst bewezen door de kleertjes nog een ronde te gebruiken!

Bij speelgoed let ik altijd op of het te wassen is en of het compleet is en niet teveel versleten. Vaak koop ik qua speelgoed alleen maar houten dingen of zoals laatst een blikken retro xylofoon. Dit heeft echter te maken met persoonlijke voorkeur. Hiervoor geldt bij mij altijd: van tevoren bedenk ik me hoeveel ik ervoor over heb. Komt het overeen met de prijs? Dan koop ik het, is het duurder, dan laat ik het aan me voorbij gaan voor een volgende.

Uiteindelijk geldt voor tweedehands: het heeft de waarde die je er zelf aangeeft en met zoveel keuze en rommelmarkten is de kans dat je het ergens anders nog tegenkomt altijd aanwezig! En, een leuke bijkomstigheid, je koopt soms dingetjes die je in de winkel niet zou kopen omdat het in verhouding zo duur is. Zo heb je toch een variatie van aparte en leuke spulletjes die je kunt afwisselen met nieuwe dingen!

Speak less, say more..

Om te communiceren maken we als mens gebruik van tekens en klanken die samen een combinatie vormen. Door gemaakte afspraken snappen wij de betekenis van deze combinatie. We herkennen de combinatie als woorden en zinnen. Maar is herkennen hetzelfde als begrijpen snappen en menen?

De combinatie wordt door de zender zorgvuldig en met zorg samengesteld. Tenminste, dat denkt de ontvanger. Als ontvanger hoop je dat de zender rekening met jou houd. Dit is niet altijd even makkelijk voor de zender. Een zender is niet altijd in staat een boodschap zorgvuldig te formuleren. Bij het formuleren, combineren en samenstellen komt heel wat meer kijken dan inzicht in de beschikbare tekens en klanken. Een combinatie is vaak slechts het topje van de ijsberg van wat er echt te zeggen valt. Er wordt zoveel gezegd en geschreven maar komt dat altijd tot de echte kern van de boodschap?

Iedereen kent die momenten wel, dat je iets wilt zeggen maar het verpakt in mooie woorden om de ander niet te kwetsen. Dat je 'ja' zegt terwijl het eigenlijk 'nee' is. Dat je iets niet wilt zeggen omdat je anders die ander teleurstelt. Dat je iets zegt terwijl je het eigenlijk niet meent. Dat je juist iets wilt zeggen dat je heel erg meent maar niet de juiste woorden ervoor kunt vinden of dat de woorden voor je gevoel al zo vaak zijn uitgesproken dat ze hun waarde verloren hebben.

Dit heeft niks te maken met klanken, tekens of een combinatie. Echte communicatie zit volgens mij in je hart. Het enige wat je hersenen zouden moeten doen is dit te vertalen naar begrijpbare taal zodat je mensen kunt laten zien wat er binnenin je speelt. Maar op de een of andere manier zijn de hersenen eigenwijs. Zij nemen niet over wat het hart duidelijk maakt zonder erbij na te denken. Nee, hersenen gaan de boodschap eerst toetsen aan de regels van de maatschappij. 'is het gepast om dit te zeggen?' 'Wat doet het met anderen als ik dit uitspreek?' 'Veranderd de ontvanger zijn mening over mij als persoon als ik dit vertel?'. De pure boodschap van binnen wordt vergiftigd door gedachtes van de hersenen.

Blijkbaar zijn onze hersenen geprogrammeerd rekening te houden met alles wat buiten ons lichaam om gebeurd. En dat is nogal wat! En misschien wel het allerergste, deze regels zijn niet te vinden in een naslagwerk. De keuzes in normen en waarden, principes, imago's, reputaties, verwachtingen zijn oneindig. Niet alleen onze hersenen zijn streng maar ook die van alle andere mensen in de omgeving hebben een eigen willetje. Als dat nog niet eens genoeg is heb je ook nog verschillen in cultuur, opvoeding, religie. Zelfs onze ervaringen zijn voor niemand hetzelfde. Er is niet een dezelfde hersen en dus ook niet een richtlijn. Er is dus ontzettend veel waaraan die pure boodschap getoetst 'moet' worden voordat deze het lichaam verlaat. Hersenen lijken daarin bijna hetzelfde als een strenge onuitstaanbare docent, je wilt er eigenlijk niet naar luisteren maar je weet dat je er wel naar moet luisteren als je jezelf wilt blijven ontwikkelen in het leven.

Als ik over het hart nadenk voelt het gemoedelijk aan, alsof je hart zich meer om je bekommerd. Het hart voelt als een troostende omhelzing als je verdrietig bent. Terwijl je hersenen je op dat moment alleen maar kunnen vertellen wat je allemaal fout doet kun je bij je hart terecht om even helemaal in het gevoel weg te zinken. Als je verliefd bent vliegen vlinders vanuit je hart door je hele lichaam heen. Je hersenen zijn alleen maar bezig met zelfbescherming en doemdenken, dat kan heel lastig zijn en soms zelfs een gevoel sterk beïnvloeden. Je begint te twijfelen aan de echtheidsfactor van je gevoel, klopt het wel?

Zou het niet makkelijker zijn beter te luisteren naar je hart? Je te laten meevoeren met de warme stroom van gevoelens en emoties? Er zijn niet zoveel keuzes in emoties als dat er zijn in gedachtes. Volgens lojbans lijst (wikipedia) zijn er 23 simpele emoties, 15 complexe emoties en 15 pure emoties. Dat zijn 55 emoties tegenover 100.000 woorden die in de Dikke van Dale staan waarmee je oneindig veel combinaties kan maken in je gedachten. Een ander groot verschil: een emotie is nu. Een gedachte heeft geen tijdsbesef, een gedachte kan nare ervaringen uit het verleden terugbrengen naar het nu, een gedachte kan angsten oproepen voor de toekomst. Hersenen halen door midden van je gedachtes emoties naar het nu die er niet toe doen. Zij beïnvloeden het gevoel in je hart door het te belemmeren. En een derde verschil; hersenen werken razendsnel, daar wat gevoel soms even op gang moet komen hebben je hersenen zich al 3 slagen in de rondte gewerkt. Het is dus heel makkelijk om voor de snelle makkelijke manier te kiezen en onbewust met je hersenen mee te gaan. Maar vooruit, gedachtes zijn niet alleen maar slecht. Als je niet lekker in je vel zit kunnen zij leuke herinneringen uit het verleden naar boven halen. Ze kunnen je opbeuren zodat je je beter voelt. Dan helpen ze je hart een handje. Helaas lijken vaak negatieve gedachtes het te winnen van de positieve.

Tussen hersenen en hart lijkt nog een onderdeel te zitten. Als je hoofd vol zit heb je het namelijk niet over je besturingssysteem (hersenen) maar ook niet over je gevoel (hart). Er lijkt een soort van tussenstation te zijn waar alle prikkels eerst langskomen voordat de rest ermee aan de slag gaat. Ze moeten eerst door de verwerkingmethode heen voordat ze opgeslagen worden in je hersenen.  Het emmertje loopt over zeggen ze ook weleens, niet lekker in je vel zitten. Slecht slapen en veel dromen kan een resultaat zijn.

Dromen over dingen die je had moeten zeggen maar het niet deed omdat je door jezelf werd tegengehouden. Dromen over situaties waar je verdrietig van word maar die je niet uitspreekt omdat je hersenen je wijzen op de consequenties. In je droom zijn je hersenen in staat emoties op te roepen. Je kunt dus alsnog voelen hoe je reageert op bepaalde situaties. Hoe vermoeiend is dat? Overdag geleefd worden door de hersenen, rekening houdend met de externe wereld. 's nachts gestuurd worden door wat je hart je verteld, en alsnog in levensechte dromen je eigen realiteit beleven. Het tussenstation zorgt ervoor dat je de inhoud alsnog kan verwerken alvorens ze op te slaan in je hersenen. Als je dus niet genoeg leeft naar je hart gedurende de dag wordt je s nachts gedwongen dit alsnog te doen. Opruimen, zo zou je het ook kunnen noemen.

Het knelpunt ligt dus in het luisteren naar je hart en de echte uitdaging ligt in het spreken vanuit je hart. Misschien hebben we daar geen tekens en klanken voor nodig. Misschien moeten we niet zo gehaast en gemakkelijk overnemen wat wij vanuit onze hersenen door krijgen maar moeten we de tijd nemen om eerst naar de oprechte en eerlijke boodschap van binnen te luisteren zonder waarde oordeel. Misschien moeten we vandaaruit meer gebruik maken van lichaamstaal? Bewuster kijken naar elkaar, luisteren naar ons hart en minder communiceren met ingewikkelde combinaties die toch gekleurd worden door alle oordelen van onze hersenen. Geen idee of ik dit kan maar 1 ding is wel duidelijk ik heb nog nooit veel woorden hoeven gebruiken bij het geven van een dikke oprechte knuffel...

Conclusie?

Speak less...say more