Deze kwam ik toevallig in een oud notitie boekje tegen!
Vragend kijk ik in je ogen
wat speelt er door je hoofd?
het lijkt alsof een labyrint
zijn eigen uitgang niet meer vind
Vroeger toen ik naar je keek
straalde je ogen van geluk
een lach en een kuiltje in je wang
alsof je echt gelukkig leek
Ik ruik je, ik voel je, ik ken je
niets is écht onbekend
maar nu lijk je net een vreemde
die zijn eigen naam niet kent
Spiegeltje spiegeltje aan de wand
wat is er met mij aan de hand?
De reflectie van het glas
is ineens niet meer zoals hij was
zondag 27 mei 2012
zondag 13 mei 2012
Het leven als Knikkerbaan...
Een studiegenoot doet een oproep op facebook. Of er mensen waren die door hem gecoacht wilden worden. Ik las zijn oproep en was gelijk enthousiast. Gecoacht worden is leuk en leerzaam. Dat ik volgend inzicht zou krijgen, had ik niet eens over kunnen dromen.
Na het bepalen van de ‘vraag’ en het ‘doel’ van het gesprek gingen we aan de slag. Een goed gemutste bui zou me niks anders dan goeds brengen vandaag. Wat mijn vraag was? Me goed kunnen voelen in een professioneel gesprek. Bruisend van zelfvertrouwen de ander kunnen overtuigen van mijn geloofwaardigheid. Laten zien dat ik niet alleen een ‘flapdrol’ ben maar óók een waardevolle gesprekspartner.
Tijdens het gesprek kwam ik erachter dat ik in bepaalde situaties een rol aanneem. Een rol waarvan ik denk dat die ander dat van mij verwacht. Maar omdat ik een rol aanneem en niet volledig mezelf ben, ben ik onzeker. Ik ben niet als geheel met mijn hele wezen bezig om het moment succesvol te maken. Ik doe alsof ik weet hoe het moet en handel daarnaar.
Op een moment waarin ik naar een voorbeeld zocht moest ik ineens aan knikkers denken.
Alsof ik van binnen besta uit een pot met knikkers. En in elke situatie die ik tegenkom kies ik de knikkers uit die er volgens mij het beste inpassen.
Een voorbeeld als ik even uitga van een totaal aantal van 100 knikkers.
Als ik thuis ben, helemaal mezelf en in een vertrouwde omgeving liggen mijn 100 knikkers op tafel.
Tijdens een serieus gesprek met mijn leidinggevende neem ik er 60 mee. De overige 40 leg ik veilig aan de kant, als je ze niet ziet kan je ze ook niet van me afpakken of er een oordeel over hebben. Bij vriendinnen maak ik gebruik van 80 knikkers, zij zitten namelijk in mijn beleving niet te wachten op de volle 100. Zo meet en tel ik wat af en dat is best vermoeiend kan ik zeggen.
Hoe zien die knikkers er dan uit?
Als klein meisje heb ik geleerd welke knikkers populair zijn. De mooiste knikkers uit mijn verzameling hebben mij de meeste dingen gebracht. Ik kan iemand aan het lachen maken, iemand positief maken. Op een gedeelte ben ik ontzettend trots. Door hen ben ik wie ik ben en zien mensen mij zoals ze mij zien. Ze blinken, hebben vele kleuren en geen beschadigingen.
Het andere gedeelte van de mooie knikkers ben ik niet bewust trots op. Ik weet dat ze er zijn, ik weet ook dat er mensen zijn die ze waarderen, maar ik kan dat niet. Die knikkers hebben er altijd al gezeten. Het kost me geen moeite om die knikkers te laten zien. Het geeft me dan ook geen voldoening als ik pronk met die knikkers, want tja, ze horen er gewoon bij.
Naast die ontzettend mooi uitziende knikkers zijn er een hele hoop, ‘gewone’ knikkers. Niks mis mee en ook niet bijzonder. Ze vormen een soort van stabiele ondergrond, ze zijn er altijd én in grote getale.
Een deel van die ‘gewone’ knikkers zijn gedurende de jaren wat minder gewoon geworden. Door het vele gebruik en het spelen zijn ze beschadigd. Ze hebben deukjes, scheuren en rollen niet meer zo goed en ongehinderd als een mooie knikker zou doen. Ze zien er niet uit dus die stop ik onderin mijn knikkervoorraad. Ik weet dat ze er zijn, maar het liefst laat ik ze niet zien.
Gedurende een mensenleven gebeuren er dingen waardoor knikkers gevormd worden. Het mooie gladde onbeschadigde glas van een perfecte knikker wordt een zeldzaamheid. Het wordt in situaties dus steeds moeilijker om alleen maar ‘foutloze’ knikkers uit je zak te toveren. Dus áls je dan maar 60 knikkers wilt laten zien, wordt het moeilijk om daar de juiste voor te kiezen.
Heb je weleens goed naar een knikker gekeken? Een knikker is glazen mini bolletje. De ene met spikkeltjes, de andere met een gekleurd sliertje binnenin, weer een andere met een prachtige parelmoer glans. Elke knikker is een beleving op zich. De knikkers met deukjes staan voor veel speelgenot. Je hebt ze vaak gebruikt, en ermee andere knikkers gewonnen. Er zijn knikkers die puntgaaf zijn, die zijn zó mooi dat ze met veel voorzichtigheid bewaard zijn. Je hebt grote bonken, en kleine pinkies. Maar één ding hebben ze gemeen een knikker rolt altijd de kant van de minste weerstand op. Ze stoppen alleen met rollen als ze ergens door worden tegengehouden. Knikkers kun je sturen, ze rollen niet zomaar uit zichzelf, maar wáár ze heen rollen is niet altijd even voorspelbaar. Het enige wat ze nodig hebben is een ‘zetje in de rug’.
Als kind deed ik eigenlijk al nooit echt mee met knikkeren. Ik was er namelijk niet zeker van dat ik de winnaar van het knikkerpotje zou kunnen worden. Als ik mijn knikkers zou inzetten zou dat ook kunnen betekenen dat ik ze zou kwijtraken. En dat loslaten, tja daar ben ik nog steeds niet goed in.
Hetzelfde gevoel heb ik nu ook, als ik mezelf voor 100% laat zien, betekend dat ook dat ik des te meer kan laten afkraken, dat ik des te meer te verliezen heb en des te meer te kwetsen.
Ik kom er steeds meer achter dat de keuze van knikkers veel strijd kost. Ik kan geen keuze meer maken, ben bang om het mooie te verliezen en het beschadigde te laten zien. Maar wat is er nou mooier dan juist een beschadigde knikker aan iemand te laten zien. Je kwetsbaar durven opstellen en ervaringen te delen?
Op de vraag: ‘Waar staan je knikkers voor?’ kan ik heel duidelijk zijn. De knikkers zijn allesomvattend. Ervaringen, gevoelens, normen & waarden, dromen, karaktereigenschappen, noem maar op. Je knikkers bepalen je eigen ik.
De volgende dag ben ik naar Nonna Rosa gegaan en ik heb een bak gevuld met knikkers. Mooie, beschadigde, gekleurde, gespikkelde, glimmende, van alles wat. Het wordt tijd dat ik onder ogen durf te komen dat ik zo volledig ben als een bak met knikkers. Elke knikker hoort bij mij en mag gezien, gehoord, gevoelt en gekoesterd worden.
Eigenlijk is het leven één grote onbekende Indrukwekkende knikkerbaan gemaakt door ‘het universum’, tijdens het rollen kom je vanalles tegen. Wees niet bang knikkers op het spel te zetten, weg te geven of uit te lenen. Je weet nooit wat je ervoor terug krijgt of wat het je oplevert. Laat je maar verbazen en wie weet wat er dan te wachten staat….één ding is zeker, met de inzet van ál je knikkers ben je volledig en oprecht jezelf, in welke situatie dan ook.
En voor de nieuwsgierige aagjes zoals ik...
Een leuk filmpje over hoe knikkers gemaakt worden!
How it's made: Marbles
Na het bepalen van de ‘vraag’ en het ‘doel’ van het gesprek gingen we aan de slag. Een goed gemutste bui zou me niks anders dan goeds brengen vandaag. Wat mijn vraag was? Me goed kunnen voelen in een professioneel gesprek. Bruisend van zelfvertrouwen de ander kunnen overtuigen van mijn geloofwaardigheid. Laten zien dat ik niet alleen een ‘flapdrol’ ben maar óók een waardevolle gesprekspartner.
Tijdens het gesprek kwam ik erachter dat ik in bepaalde situaties een rol aanneem. Een rol waarvan ik denk dat die ander dat van mij verwacht. Maar omdat ik een rol aanneem en niet volledig mezelf ben, ben ik onzeker. Ik ben niet als geheel met mijn hele wezen bezig om het moment succesvol te maken. Ik doe alsof ik weet hoe het moet en handel daarnaar.
Op een moment waarin ik naar een voorbeeld zocht moest ik ineens aan knikkers denken.
Alsof ik van binnen besta uit een pot met knikkers. En in elke situatie die ik tegenkom kies ik de knikkers uit die er volgens mij het beste inpassen.
Een voorbeeld als ik even uitga van een totaal aantal van 100 knikkers.
Als ik thuis ben, helemaal mezelf en in een vertrouwde omgeving liggen mijn 100 knikkers op tafel.
Tijdens een serieus gesprek met mijn leidinggevende neem ik er 60 mee. De overige 40 leg ik veilig aan de kant, als je ze niet ziet kan je ze ook niet van me afpakken of er een oordeel over hebben. Bij vriendinnen maak ik gebruik van 80 knikkers, zij zitten namelijk in mijn beleving niet te wachten op de volle 100. Zo meet en tel ik wat af en dat is best vermoeiend kan ik zeggen.
Hoe zien die knikkers er dan uit?
Als klein meisje heb ik geleerd welke knikkers populair zijn. De mooiste knikkers uit mijn verzameling hebben mij de meeste dingen gebracht. Ik kan iemand aan het lachen maken, iemand positief maken. Op een gedeelte ben ik ontzettend trots. Door hen ben ik wie ik ben en zien mensen mij zoals ze mij zien. Ze blinken, hebben vele kleuren en geen beschadigingen.
Het andere gedeelte van de mooie knikkers ben ik niet bewust trots op. Ik weet dat ze er zijn, ik weet ook dat er mensen zijn die ze waarderen, maar ik kan dat niet. Die knikkers hebben er altijd al gezeten. Het kost me geen moeite om die knikkers te laten zien. Het geeft me dan ook geen voldoening als ik pronk met die knikkers, want tja, ze horen er gewoon bij.
Naast die ontzettend mooi uitziende knikkers zijn er een hele hoop, ‘gewone’ knikkers. Niks mis mee en ook niet bijzonder. Ze vormen een soort van stabiele ondergrond, ze zijn er altijd én in grote getale.
Een deel van die ‘gewone’ knikkers zijn gedurende de jaren wat minder gewoon geworden. Door het vele gebruik en het spelen zijn ze beschadigd. Ze hebben deukjes, scheuren en rollen niet meer zo goed en ongehinderd als een mooie knikker zou doen. Ze zien er niet uit dus die stop ik onderin mijn knikkervoorraad. Ik weet dat ze er zijn, maar het liefst laat ik ze niet zien.
Gedurende een mensenleven gebeuren er dingen waardoor knikkers gevormd worden. Het mooie gladde onbeschadigde glas van een perfecte knikker wordt een zeldzaamheid. Het wordt in situaties dus steeds moeilijker om alleen maar ‘foutloze’ knikkers uit je zak te toveren. Dus áls je dan maar 60 knikkers wilt laten zien, wordt het moeilijk om daar de juiste voor te kiezen.
Heb je weleens goed naar een knikker gekeken? Een knikker is glazen mini bolletje. De ene met spikkeltjes, de andere met een gekleurd sliertje binnenin, weer een andere met een prachtige parelmoer glans. Elke knikker is een beleving op zich. De knikkers met deukjes staan voor veel speelgenot. Je hebt ze vaak gebruikt, en ermee andere knikkers gewonnen. Er zijn knikkers die puntgaaf zijn, die zijn zó mooi dat ze met veel voorzichtigheid bewaard zijn. Je hebt grote bonken, en kleine pinkies. Maar één ding hebben ze gemeen een knikker rolt altijd de kant van de minste weerstand op. Ze stoppen alleen met rollen als ze ergens door worden tegengehouden. Knikkers kun je sturen, ze rollen niet zomaar uit zichzelf, maar wáár ze heen rollen is niet altijd even voorspelbaar. Het enige wat ze nodig hebben is een ‘zetje in de rug’.
Als kind deed ik eigenlijk al nooit echt mee met knikkeren. Ik was er namelijk niet zeker van dat ik de winnaar van het knikkerpotje zou kunnen worden. Als ik mijn knikkers zou inzetten zou dat ook kunnen betekenen dat ik ze zou kwijtraken. En dat loslaten, tja daar ben ik nog steeds niet goed in.
Hetzelfde gevoel heb ik nu ook, als ik mezelf voor 100% laat zien, betekend dat ook dat ik des te meer kan laten afkraken, dat ik des te meer te verliezen heb en des te meer te kwetsen.
Ik kom er steeds meer achter dat de keuze van knikkers veel strijd kost. Ik kan geen keuze meer maken, ben bang om het mooie te verliezen en het beschadigde te laten zien. Maar wat is er nou mooier dan juist een beschadigde knikker aan iemand te laten zien. Je kwetsbaar durven opstellen en ervaringen te delen?
Op de vraag: ‘Waar staan je knikkers voor?’ kan ik heel duidelijk zijn. De knikkers zijn allesomvattend. Ervaringen, gevoelens, normen & waarden, dromen, karaktereigenschappen, noem maar op. Je knikkers bepalen je eigen ik.
De volgende dag ben ik naar Nonna Rosa gegaan en ik heb een bak gevuld met knikkers. Mooie, beschadigde, gekleurde, gespikkelde, glimmende, van alles wat. Het wordt tijd dat ik onder ogen durf te komen dat ik zo volledig ben als een bak met knikkers. Elke knikker hoort bij mij en mag gezien, gehoord, gevoelt en gekoesterd worden.
 |
| Mijn bak met knikkers |
En voor de nieuwsgierige aagjes zoals ik...
Een leuk filmpje over hoe knikkers gemaakt worden!
How it's made: Marbles
Het leven als een kauwgombal.
Een kauwgombal lijkt aantrekkelijk, zo kleurig en zoet.
Je stopt hem in je mond. Je positioneert hem tussen je beste kiezen en sluit je kaak. De mooie buitenkant breekt en de binnenkant overspoeld je met een sensationele zoetigheid. Binnen een mum van tijd is je gehele mond voorzien van een zoete smaak. Na de eerste overdonderende indruk wil je meer. Al snel begint het gulzige kauwen, want je wilt alles eruit halen en wel zo snel mogelijk. Na een tijdje bemerk je dat de smaak afneemt en zelfs helemaal verdwijnt. De mooie zoete kauwgombal is veranderd in enkel gekauwd gom. Het enige wat veranderd is ten opzichte van zijn originele naam is zijn vorm. Het is geen bal meer. Wat de bal ook kwijt is, is de sensatie die het een paar ogenblikken nog wel veroorzaakte. De bal is zijn werking kwijt, de kern is bereikt en het enige wat daarvan over is, is taaie gom. De bal wordt uitgespuugd zodat hij geen kans krijgt om negatieve gedachten of irritaties te veroorzaken.
Het lijkt alsof wij mensen tegenwoordig goed geworden zijn in het toepassen van deze werkwijze. Dingen, mensen en spullen zijn alleen maar interessant tot de ‘saaie, degelijke’ kern bereikt word.
Als eenmaal alle geur, smaak, kleur en sensatie voorbij is spugen we het uit en gaan we door naar het volgende interessante voorwerp. Wij worden namelijk niet blij van een saai en degelijk. Wij willen sensatie, zoveel mogelijk. Daarbij missen we de echte essentie. Een kauwgom bal is niet veel anders dan een gom waarop je kan kauwen in balvorm. De balvorm is er natuurlijk alleen om het snoepje een aantrekkelijk uiterlijk te geven. Want wie koopt er nou snoepjes die er niet kleurig en glimmend uitzien? Zodra het echt om het kauwen van gom gaat, wordt het saai en vervelend. Maar uiteindelijk is dat wel het bestaansrecht van de kauwgom. Misschien is het niet meer lekker om op te kauwen maar er zijn vast andere dingen met dit gom te doen.
Zie enkele ideeën in onderstaande link!
http://kauwgom.wordpress.com/2009/04/01/wees-creatief-met-kauwgom/
Mijn ervaring leert dat mensen om mij heen graag grijpen naar een mooie kauwgombal. En ook heel graag altijd een kauwgombal willen zijn. Maar een kauwgombal kan niet altijd lekker zoet zijn. Vraag je dan af wat je dan kunt doen om toch te genieten van de overgebleven gom. Kijk niet naar wat je niet meer hebt maar kijk naar datgene wat je ervoor terug hebt gekregen. Een stukje uitgekauwd gom straalt misschien pas weer in bijzijn van andere stukjes gom. Als mens is het onmogelijk altijd die mooie kauwgombal te zijn. Een echte vriend gooit je niet weg als het sensationele eraf is. Een vriend blijft en kijkt naar de mogelijkheden om samen stralen. Eigenlijk zijn we diep van binnen allemaal saaie uitgekauwde gom. Een kern die we niet kunnen ontkennen en die er altijd zal zijn. En zo samen kan dat toch iets heel moois worden!
Deze geweldige kunstwerkjes zag ik in het trappenhuis van Sagrada Familia in Barcelona.
zondag 22 april 2012
Ik ga op reis en ik neem NIET mee…
Een blog over de reis van mijn leven.
Ik was na ‘de break-up’ niet zo goed meer in het hebben van vertouwen, om over geloven in de toekomst maar niet te spreken. Er moest wat gebeuren. Ik besloot naar India en Nepal te gaan, een maand lang.
Deze twee landen gaven me terug wat ik kwijt was en gaven me extra voorraad mee, nieuwe inzichten en onvergetelijke herinneringen. In India zag ik de gevolgen van het kastensysteem, een leven dat gebouwd is op religie en een enorme drukte. Door de 5 daagse trekking gaf Nepal me adembenemende uitzichten en mooie natuur.
Op het moment dat het vliegtuig landde op Nederlandse bodem begon mijn heimwee. En het werd steeds erger door het besef van de wereld waar ik in ben gewend te leven. Een wereld waarin alles met bewijs moet worden aangetoond, waarin alles vast moet liggen en waar je constant bezig bent met plannen.
Nu, twee en half jaar later, terwijl de stokjes uit het laatste pakje Indiase wierook langzaam in rook opgaan, ligt er wederom een kaart van India voor me. De heimwee wordt in steeds sneller tempo vervangen door verlangen. Mijn internetgeschiedenis staat vol met reisverhalen over Ladakh, India. Mijn boekenkast vult zich met relevante boeken. Op een reisforum vond ik een reisgenootje. Beide bevangen door de betovering van India gaan we deze zomer samen op avontuur.
De voorbereidingen lopen gestaag, al laten we bewust 25 dagen ongepland, we laten ons verassen. In een land als India weet je nooit wat je tegenkomt. Sommige dingen zijn natuurlijk cruciaal, zo kom je natuurlijk nergens zonder visum. De overige voorbereidingen laten we zo veel mogelijk achterwege.
Waarom zouden we in het dagelijkse leven ook niet zo leven?
Door de voorbereiding op sommige vlakken achterwege te houden zorgen we voor de spontaniteit van het leven. Soms kan dit resulteren in een teleurstelling, maar met een flexibele instelling zal het vooral voor verbazingwekkende momenten gaan zorgen.
Het leven is een reis, waar je ook bent, laat je verbazen!
Els van Barneveld
Spierpijn in mijn kuiten, zweet op mijn voorhoofd, het gewicht van mijn rugzak lijkt ver-tien-duizend en drukt pijnlijk op mijn schouders. Mijn ademhaling klinkt en voelt zwaar. In mijn gedachten blijft dezelfde vraag zich herhalen: “hoe ben ik hier in godsnaam beland?”. Mijn gehele ‘ik’ heeft het moeilijk, niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk. Het kost me moeite om die verrekte berg op te komen, ik sleep mezelf vooruit. Uit het niets houden de traptreden op en ik verplaats mijn blik van de grond naar de horizon. In één ogenblik veranderd mijn interne chaos naar complete rust. Ik sta eindelijk op de top en het uitzicht is adembenemend mooi. Het harde werken wordt beloond, en in één klap vergeet ik de acht lange uren die hieraan vooraf gingen. – oktober 2009, Annapurna gebergte, Nepal -Ik ben niet altijd voorbereid op gebeurtenissen in mijn leven. Of eigenlijk, ik ben altijd slecht voorbereid op dingen die gebeuren. Welk mens is dat wel? Een slechte voorbereiding eindigt vaak in een teleurstelling, maar ook in verbazing. Verbazing over mijn eigen kunnen en verbazing over de keuzes die anderen maken. Helaas kun je teleurstellingen niet plannen, je kunt je er nooit echt goed op voorbereiden. Het verreist flexibiliteit, vertrouwen in de toekomst en het geloof dat het allemaal wel goed komt.
Ik was na ‘de break-up’ niet zo goed meer in het hebben van vertouwen, om over geloven in de toekomst maar niet te spreken. Er moest wat gebeuren. Ik besloot naar India en Nepal te gaan, een maand lang.
Deze twee landen gaven me terug wat ik kwijt was en gaven me extra voorraad mee, nieuwe inzichten en onvergetelijke herinneringen. In India zag ik de gevolgen van het kastensysteem, een leven dat gebouwd is op religie en een enorme drukte. Door de 5 daagse trekking gaf Nepal me adembenemende uitzichten en mooie natuur.
Op het moment dat het vliegtuig landde op Nederlandse bodem begon mijn heimwee. En het werd steeds erger door het besef van de wereld waar ik in ben gewend te leven. Een wereld waarin alles met bewijs moet worden aangetoond, waarin alles vast moet liggen en waar je constant bezig bent met plannen.
Nu, twee en half jaar later, terwijl de stokjes uit het laatste pakje Indiase wierook langzaam in rook opgaan, ligt er wederom een kaart van India voor me. De heimwee wordt in steeds sneller tempo vervangen door verlangen. Mijn internetgeschiedenis staat vol met reisverhalen over Ladakh, India. Mijn boekenkast vult zich met relevante boeken. Op een reisforum vond ik een reisgenootje. Beide bevangen door de betovering van India gaan we deze zomer samen op avontuur.
De voorbereidingen lopen gestaag, al laten we bewust 25 dagen ongepland, we laten ons verassen. In een land als India weet je nooit wat je tegenkomt. Sommige dingen zijn natuurlijk cruciaal, zo kom je natuurlijk nergens zonder visum. De overige voorbereidingen laten we zo veel mogelijk achterwege.
Waarom zouden we in het dagelijkse leven ook niet zo leven?
Door de voorbereiding op sommige vlakken achterwege te houden zorgen we voor de spontaniteit van het leven. Soms kan dit resulteren in een teleurstelling, maar met een flexibele instelling zal het vooral voor verbazingwekkende momenten gaan zorgen.
Het leven is een reis, waar je ook bent, laat je verbazen!
Els van Barneveld
maandag 27 juni 2011
Seizoen
Als alle warmte verdwijnt
En de donkerte verschijnt
Komt er geen einde aan de nacht
Tot de zon weer naar me lacht
Groene blaadjes veranderen zacht
Voorspelbaar maar toch onverwacht
Frisheid verdwenen in heldere kleuren
Zonder verzet laat ik het gebeuren
Als jij verdwijnt
En mijn gebroken hart verschijnt
Komt er geen einde aan de nacht
Totdat jij weer naar me lacht
Als de kou de wereld verlaat
Als de weide vol bloemen staat
Bloemetjes, bijtjes, dit moet je weten
ik heb je nog steeds niet kunnen vergeten
Verstuurd vanaf mijn iPhone
En de donkerte verschijnt
Komt er geen einde aan de nacht
Tot de zon weer naar me lacht
Groene blaadjes veranderen zacht
Voorspelbaar maar toch onverwacht
Frisheid verdwenen in heldere kleuren
Zonder verzet laat ik het gebeuren
Als jij verdwijnt
En mijn gebroken hart verschijnt
Komt er geen einde aan de nacht
Totdat jij weer naar me lacht
Als de kou de wereld verlaat
Als de weide vol bloemen staat
Bloemetjes, bijtjes, dit moet je weten
ik heb je nog steeds niet kunnen vergeten
Verstuurd vanaf mijn iPhone
donderdag 14 april 2011
Geluk
Ogen die staren, jouw mond die mij kust
zonder een woord te spreken
worden ongeduldige verlangens gesust
meeslepende muziek, het licht van de maan
...Geluk, dat je me die avond naast je zag staan
Ogen die praten, mijn mond die jou kust
kijkend met je handen
wordt mijn brandende angst ongemerkt geblust
zonder een woord te spreken
worden ongeduldige verlangens gesust
meeslepende muziek, het licht van de maan
...Geluk, dat je me die avond naast je zag staan
Ogen die praten, mijn mond die jou kust
kijkend met je handen
wordt mijn brandende angst ongemerkt geblust
Abonneren op:
Posts (Atom)